است مراد از شرك در اين حديث خصوص ريا باشد . به هر حال روايات در مذمّت ريا ، مستفيض بلكه متواتر است و علاوه بر بطلان عمل به واسطهء ريا ، عمل عبادى ريايى ، حرام و از گناهان بزرگ است و غير عبادى اگر چه حرام نباشد خلاف توحيد موحدين كامل است و عمل اگر چه قصد ريا در آن مستقل نباشد و ضميمهء قصد قربت باشد مقبول نيست و ثواب و پاداش ندارد و ريايى است . گنهكار انديشه ناك از خداى * به از پارساى عبادت نماى كليد دَر دوزخ است آن نماز * كه در چشم مردم گزارى دراز تذكر لازم در اينجا اين است كه بايد در مسالهء ريا و اخلاص در عمل به احكام فقهى نيز توجه نمود . مثلًا : همان‌طور كه گفته شد ريا به هر شكل و به هر قدر در عبادت وارد شود آن عبادت را باطل مىنمايد و اگر عبادت داراى اجزايى است كه بهم مرتبط هستند و مجموع آنها به عنوان مجموع مأمور به باشد ، اگر در يك جزء كوچك آن اگرچه مدّ « وَلَاالضّالين » باشد ، ريا وارد شود كل آن و اجزاء ديگر همه باطل مىشود . و اما ضمائم ديگر در نيت عبادت مانند نماز يا روزه يا ضمائم به اصطلاح راجحه است يا مباحه ، ضمائم راجحه اعم از اينكه عباديه باشد يا غير عبادى در صورتى كه به نفس عنوان نماز مثلًا